Claudio Monteverdi - Ma tu, più che mai dura


Ma tu, più che mai dura,
Favilla di pietà non senti ancora;
Anzi t'inaspri più, quanto più prego.
Così senza parlar dunque m'ascolti?
A chi parlo, infelice? A un muto marmo?
S'altro non mi vuoi dir, dimmi almen: "Mori!"
E morir mi vedrai.
Questa è ben, empio Amor, miseria estrema,
Che sì rigida ninfa (...)
Non mi risponda, e l'armi
D'una sola sdegnosa e cruda voce
Sdegni di proferire
Al mio morir.

[Giovanni Battista Guarini]


Maar gij, harder dan ooit,
Voelt in ’t geheel geen vonk van mededogen,
En wordt zelfs wreder des te meer ik smeek.
Dus zo, al zwijgend, luistert gij naar mij?
Tot wie spreek ik, ellendige? Een stomme steen?
Wilt gij niets anders zeggen, zeg dan: sterf,
En ge zult mij zien sterven.
Dit is, hardvochtige Liefde, de ergste ellende,
Dat zulk een koude Nimf
Geen antwoord geeft,
Zich niet verwaardigt me ’t wapen
Van een enkel wreed, minachtend
Woord te reiken om mijn dood te voltrekken.

[Dr. Rudy Bremer]