Carl Heinrich Graun - Der Tod Jesu


Der Tod Jesu

1. Koraal
Du dessen Augen flossen,
sobald sie Zion sah'n,
zur Freveltat entschlossen,
sich seinem Falle nah'n,
wo ist das Tal, die Höhle,
die, Jesu, dich verbirgt?
Verfolger seiner Seele,
habt ihr ihn schon erwürgt?

2. Koor
Sein Odem ist schwach.
Seine Tage sind abgekürzet.
Seine Seele ist voll Jammer.
Sein Leben ist
nahe bei der Hölle.

3. Recitatief en Aria sopraan
Gethsemane!
Wen hören deine Mauren so bange,
so verlassen trauren?
Wer is der peinlich
langsam Sterbende?
Ist das mein Jesus?
Bester aller Menschenkinder,
du zagst, du zitterst
gleich dem Sünder,
dem man sein Todesurteil fällt?
Ach seht! Er sinkt,
belastet mit den Missetaten
von einer ganzen Welt.
Sein Herz in Arbeit
fliegt aus seiner Höhle,
sein Schweiss rollt purpurrot
die Schläf' herab,
er ruft:
betrübt ist meine Seele
bis in den Tod!

Aria sopraan:
Du Held, auf den die Köcher
des Todes ausgeleert,
du hörest den,
der schwächer am Grabe
Trost begehrt,
du willst, du kannst
sein Schutzgott sein!
Wenn ich am Rande dieses
Lebens Abgründe sehe,
wo vergebens mein Geist
zurücke strebt,
wenn ich den Richter kommen höre
mit Wag' und Donner,
und die Sphäre von
seinem Fusstritt bebt,
wer wird allda
mein Schutzgott sein?
Du Held, ... etc.

4. Koraal
Wen hab' ich sonst
als dich allein,
der mir in meiner letzten Pein
mit Trost und Rat
weiss beizuspringen?
Wer nimmt sich
meiner Seele an,
wenn nun mein Leben
nichts mehr kann,
und ich muss mit den Tode ringen,
wenn aller Sinnen
Kraft gebricht?
Bist du es, Gott,
mein Heiland, nicht?

5. Recitatief en Aria sopraan
Ach, mein Immanuel,
da liegt er tief gebückt
im Staube,
ringt dem Tod entgegen,
blickt den Himmel, jammert laut:
Lass', Vater, diese Stunde,
lass' sie vorübergehn!
nimm weg den bittern Kelch
von meinem Munde!
Du nimmst ihn nicht?
Wohlan! dein Wille soll geschehn.
Erheitert steht er auf
von der erstaunten Erde,
gestärkt durch eines Engels Hand und seht!
die Jünger hat der Schlummer übermannt;
hier liegen sie gestutzt
mit trauriger Gebärde.
Betrachtend steht der
Menschenfreund, und spricht
mit uber sie gehängtem
holden Angesicht:
Der Geist ist willig,
nur der Leib ist schwach,
und bückt sich, Petrus' Hand sanft
anzurühren, nieder:
Auch du bist nicht mehr wach?
0 wacht und betet, meine Brüder!

Aria:
Ein Gebet urn neue Stärke,
zur Vollendung edler Werke,
teilt die Wolken,
dringt zum Hern,
und der Herr erhört es gern.
Klimm' ich zu der Tugend Tempel
matt den steilen Pfad hinauf:
0, so sporn' ich meinen Lauf,
nach der Wanderer Exempel,
durch die Hoffnung jener schönen
über mir erhab'nen Szenen,
und erleicht're meinen Gang
mit Gebet und mit Gesang.

6. Recitatief en Aria tenor
Nun klingen Waffen,
Lanzen blinken bei dem
Schein der Fackeln,
Morder dringen ein:
Ich sehe Mörder:
Ach, es ist um ihn geschehen!
Er aber, unerschrocken,
nahet sich den Feinden selbst;
grossmütig spricht er:
Sucht ihr mich, so lasset
meine Freunde gehen.
Die schüchternen Gafahrten
flieh'n auf dieses Wort.
Ihn bindet man, ihn führt man
fort. Sein Petrus folgt, der
einzige von allen, er folgt,
zur Hilfe schwach, von
fern, mitleidig folgt er
seinem Herm zum Kaiphas.
Was hör' ich hier für Worte
schallen? Ach, ist es Petrus,
der jetzt spricht:
Ich kenne diesen Menschen nicht,
diesen Menschen kenn' ich nicht,
ich kenn' ihn nicht.
Wie tief bist du von deinem
Edelmut gefallen?
Doch siehe! Jesus wendet sich,
und blickt ihn an.
Er fühlt den Blick,
er geht zurück,
und weinet bitterlich.

Aria:
Ihr weichgeschaffnen Seelen,
ihr könnt nicht lange
fehlen, bald höret
euer Ohr das strassende
Gewissen, bald weint aus euch
der Schmerz. Ihr tränenlosen
Sünder, bebet! Einst mitten unter
Rosen hebet die Reu' den
Schlangenkam empor: und fällt
mit unheilbaren Bissen
dem Frevler an das Herz.
Ihr weichgeschaffnen Seelen, ... etc.

7. Koor
Unsre Seele ist gebeuget
zu der Erden
O Wehe! Dass wir so
gesündiget haben!

8. Koraal
Ich will von einer Missetat
zum Herren mich bekehren
Du wollest selbst mir
Hilf' und Rat
hierzu, o Gott, bescheren,
und deines guten Geistes Kraft,
der neue Herzen in uns schafft,
aus gnaden mir gewähren.

9. Recitatief en Aria. bariton
Jerusalem, voll Mordlust,
ruft mit wildem Ton:
"Sein Blut komm' über uns
und unsre Söhn' und Töchter!"
Du siegst, Jerusalem,
und Jesus blutet schon.
In Purpur ist er schon des
Volkes Hohngelächter, damit
er ohne Trost in seiner
Marter sei, damit die
Schmach sein Herz ihm breche.
Voll Liebe steht er da,
von Gram und Unmut frei,
und trägt sein Dornendiadem.
Und eine freche, verworf'ne
Mörderhand fasst einen Stab
und schlägt sein Haupt;
ein Strom quillt Stirn
und Wang' herab.
Seht, welch ein Mensch!
Des Mitleids Stimme vom
Richtstuhl des Tyrannen spricht:
Seht, welch ein Mensch! Und Juda
hört sie nicht und legt dem
Blutenden, mit unerhörten
Grimmelden Balken auf, woran
er langsam sterben soll.
Er trägt ihn willig
und sinkt ohnmachtsvoll.
Nun kann kein edles Herz die
Wehrnut mehr verschliessen, die
lang verhalt'nen Tränen fliessen.
Er aber sieht sich tröstend um
und spricht: "Ihr Töchter Zions
Weinet nicht!"

Aria:
So stehet ein Berg Gottes,
den Fuss in Ungewittern,
das Haupt in Sonnenstrahlen:
So steht der Held aus Kanaan.
Der Tod mag auf den Blitzen
eilen, er mag aus hohlen
Fluten heulen, er mag der
Erde Rand zersplittern:
der Weise sieht ihn heiter an.
So stehet ein Berg Gottes, ... etc.

10. Koor
Christus hat uns ein Vorbild
gelassen, auf dass wir sollen
nachfolgen seinen Fussstapfen.

11. Koraal
Ich werde dir zu Ehren
alles wagen,
kein Kreuz nicht achten,
keine Schmach noch Plagen,
nichts von Verfolgung,
nichts von Todesschmerzen
nehmen zu Herzen.

12. Recitatief sopraan
Da steht der traurige,
verhangnisvolle Pfahl:
Unschuldiger! Gerechter!
hauche doch einmal die
mattgequälte Seele von dir!
Wehe, wehe! Nicht Ketten,
Bande nicht,
ich sehe gespitzte Keile!
Jesus reicht die Hände dar,
die teuren Hände,
deren Arbeit Wohltun war.
Auf jeden wiederholten Schlag
durchschneidet die Spitze
Nerv und Ader und Gebein.
Er leidet es mit Geduld,
bleibt heiter und hängt da,
zur Schmach erhöht, voll Blut,
in Todesschmerzen, an Golgotha.
Ihr Männer Israels, 0
ruft in eure Herzen Erbarmung!
Lasst die Rach' im Tode ruh'n!
Umsonst! Die Vater höhnen ihn.
Ihr Hohn ist bitter;
grausam fröhlich ihre Mienen;
und Jesus ruft: Mein Vater,
ach! vergib es ihnen; sie tun
unwissend, was sie tun.

Duet tenor en sopraan
Feinde,die ihr mich betrübt,
seht, wie sehr mein Herz
euch liebt.
Euch verzeih'n ist meine Rache
Die ihr mich im Unglück schmäht,
hört mein ernstliches Gebet:
dass euch Gott beglückter mache!
Solche Tugend lernt ein Christ.
(Feinde ... etc; Die ihr mich ... etc)
Gott, Jehova, Heiligster!
du verzeihst dem Ubertreter
alle schuld.
Gott, Jehova, Heiligster!
du erzeigst dem Missetäter
tausend Huld
Selig, wer dir ähnlich ist.
Feinde, ... etc

13. Recitatief en Aria sopraan
Wer ist die heilige, zum
Munster uns verlieh'n, und unter
diesen misetätern aufgehänget?
An seiner Tugend kennt ihr ihn.
Schmach, Folter, Todesangst
vergisst er; und bedenket, Maria,
dein verlass'nes Alter; und erteilt
dem freunde seines Busens
dieses letsten Willen: O,
Jüngling, das ist deine Mutter!
Dieser eilt, ein Schüler Jesu,
sein Vermächtnis zu erfüllen,
und Jesus sieht es an und wird
noch mehr entzückt,
und fühlet keine Wunden, weil
er jetzt einen Strahl von Trost
den trüben Stunden noch eines
reuerfüllten Sünders
schenken kann. Er kehrt sein
Antlitz hin zu dem an seiner
Seite gekreuzigten Verbrecher,
ihm zu prophezeihn: Ich sage
dir: du wirst noch heute
mit mir im Paradiese sein!

Aria
Singt dem Göttlichen Propheten,
der den Trost vom Himmel
bringet: dass der Geist sich
aufwärts schwinget;
Erdensöhne, singt ihm Dank!
Die du von dem Staube fliehest;
und die rollenden Gestirne
unter deine Füssen siehest,
nun geniesse deiner Tugend,
steig auf der Geschöpfe
Leiter bis zum Seraph!
steige weiter, Seel!
Gott sei dein Gesang!
Singt dem ... etc.

14.. Koor
Freuet euch alle, ihr Frommen,
denn des Herren Wort
ist wahrhaftig.
Und was er zusaget
das hält er gewiss

15. Koraal
Wie herrlich ist die neue Welt,
die Gott den Frommen vorbehält,
kein Mensch kann sie erwerben.
O Jesu, Herr der Herlichkeit,
du hast die stätt'
auch mir bereit't,
hilf sie mir auch ererben.
Einen kleinen Blick in jene
Freudenszene, gib mir Swachen,
mir den Abschied
leicht zu machen.

16. Recitatief bariton
Auf einmal fällt der
aufgehaltne Schmerz des
Helden Seele wütend an: sein
Herz hebt die gespannte Brust;
in jeder Ader wütet ein Dolch.
Sein ganzer Körper fliegt
am Kreuz empor; er fühlet
des Todes siebenfache Gräuel;
auf ihm liegt die Hölle ganz.
Er kann ihn nicht mehr fassen,
den Schmerz, der ihn
allmächtig druckt; er ruft:
"Mein Gott, mein Gott! wie
hast du mich verlassen!"
Und seht, die finstre Stunde
rückt vorbei. Nun seufzet er:
"Mich dürstet!" Ihn erfrischet
sein Volk mit Wein den es mit
Galle mischet. Nun steigt sein
Leiden höher nicht; nun
triumphiert er laut und spricht
"Es ist volbracht!
Empfang, 0 Vater, meine Seele!"
und neigt sein Haupt auf
seine Brust, und stirbt.
Es steigen Seraphim von allen
Sternen nieder und klagen laut:
Er ist nicht mehr!
Der Erde Tiefen schallen wider:
Er ist nicht mehr!
Erzittre, Golgatha!
Er starb auf deinen Höhen!
0 Sonne, fleuch,
und leuchte diesem Tage nicht!
Zerreisse, Land, worauf
die Mörder stehen!
Ihr Gräber, tut euch auf!
Ihr Väter, steigt an's Licht!
das Erdreich, das euch deckt,
ist ganz mit Blut befleckt!
Er ist nicht mehr!
so sage ein Tag dem andern Tage:
Er ist nicht mehr!
der Ewigkeiten Nachhall klage:
Er ist nicht mehr!

17. Koraal en Slotkoor
Ihr Augen weint!
der Menschenfreund
verlässt sein teures Leben;
künftig wird sein Mund uns
nicht Lehren Gottes geben.
Weinet nicht, weinet nicht!
es hat überwunden der Löwe
vom Stamm Juda!
Ihr Augen weint!
der Menschenfreund
sinkt unter tausend Plagen.
Konnte seine sanfte Brust
so viel Schmerz ertragen?
Weinet nicht,
Ihr Augen weint!
der Menschenfreund
der Edle, der Gerechte,
wird verachtet, wird verschmäht,
stirbt den Tod der Knechte.
Weinet nicht,
koor:
Hier liegen wir,
gerührte Sünder,
o Jesu, tief gebuckt,
mit Tränen diesen Staub zu netzen,
der deine Lebensbäche trank;
o Jesu, nimm unser Opfer an!
Freund Gottes und der
Menschenkinder, der seinen
ewigen Gesetzen des Todes
Siegel aufgedrückt,
Anbetung sei dein Dank,
den opfre jedermann!

[ anon.]


De dood van Jezus


U, wiens ogen braken,
zodra ze Sion zagen
vast besloten tot de misdaad,
is zijn val nabij,
waar is het dal, de grot,
die, Jezus, U verbergt?
Vervolgers van zijn ziel,
hebben jullie hem al gedood?


Zijn adem is zwak.
Zijn dagen zijn geteld.
Zijn ziel is vol verdriet.
Zijn leven is
dichtbij de hel.


Gethsemane!
Wie horen uw muren zo angstig,
zo eenzaam treuren?
Wie is die pijnlijk
langzaam stervende?
Is dat mijn Jezus?
Beste van alle mensenkinderen,
U vreest, U beeft
als de zondaar,
die men ter dood veroordeelt?
Ach ziet! Hij gaat ten onder,
beladen met de misdaden
van een hele wereld.
Zijn bonkend hart
dreigt te breken,
zijn zweet rolt rood als bloed
langs zijn slaap naar beneden,
hij roept:
mijn ziel is bedroefd
tot in de dood!


Gij held, op wie de koker
van de dood geledigd is,
gij hoort hem,
die verzwakt bij het graf
troost verlangt,
Gij wilt, gij kunt
zijn beschermgod zijn!
Als ik aan het einde van dit leven
afgronden zie,
waar mijn geest vergeefs
van terugdeinst
als ik de rechter hoor komen
met weegschaal en donder,
en het heelal onder
zijn voetstap siddert,
wie zal daar
mijn beschermgod zijn?
Gij held, ... etc.


Wie heb ik anders
dan U alleen,
die mij in mijn laatste smart
met troost en raad
weet te helpen?
Wie bekommert zich
om mijn ziel,
als nu mijn leven
tot niets meer in staat is,
en ik met de dood moet vechten,
als het alle zintuigen
aan kracht ontbreekt?
Bent U het, God,
mijn Heiland, niet?


Ach, mijn Immanuel,
daar ligt hij diep gebukt
in het stof,
worstelt tegen de dood,
ziet ten hemel, luid klagend:
Laat Vader, dit uur,
laat het voorbijgaan!
neem deze bittere kelk weg
van mijn mond!
U neemt hem niet weg?
Welaan, uw wil zal geschieden.
Opgebeurd staat hij op
van de verblufte grond,
gesterkt door een engelenhand en zie!
de volgelingen zijn door slaap vermand,
hier liggen ze, half leunend,
met droevig gelaat.
Peinzend staat de
mensenvriend, en spreekt
met over hen heen gebogen
vriendelijk gezicht.
De geest is gewillig,
maar het vlees is zwak,
en bukt zich, om Petrus' hand zacht
aan te raken, neer:
Ook jij bent niet meer wakker?
o waakt, en bidt, mijn broeders!


Een gebed om nieuwe kracht,
ter volbrenging van goede werken
breekt de wolken,
dringt door bij de Heer,
en de Heer verhoort het graag.
Klim ik naar de tempel der deugd
vermoeid het steile pad op:
0, dan spoor ik mijn lopen aan,
zoals een wandelaar dat doet,
door de hoop op die mooie
boven mij verheven taferelen,
en vergemakkelijk mijn gang
met gebed en met gezang.


Nu klinken de wapens,
blinken de lansen bij het
schijnsel van de fakkels,
moordenaars dringen zich op:
Ik zie moordenaars:
ach, het is gedaan met hem!
Hij echter, onverschrokken,
gaat zelf op de vijanden af;
edelmoedig spreekt hij:
Zoeken jullie mij, laat dan
mijn vrienden gaan.
De schuwe metgezellen
vluchten na dit woord.
Men bindt hem, men voert hem
weg. Petrus volgt hem,
als enige van allemaal, hij volgt,
te slap om te helpen, op
grote afstand, medelijdend volgt hij
zijn meester naar Kajafas.
Wat hoor ik hier voor woorden
klinken? Ach, het is Petrus,
die nu zegt:
Ik ken deze mens niet,
deze mens ken ik niet,
ik ken hem niet.
Hoe diep ben je door je
edelmoedigheid gevallen?
Doch zie! Jezus keert zich om,
en kijkt hem aan.
Hij voelt die blik,
hij gaat terug,
en weent bitter.


Jullie slap geschapen mensen,
het kan voor jullie niet lang
uitblijven, of spoedig hoort
jullie oor het vermanende
geweten, weldra huilen jullie
van verdriet. Gij gewetenloze
zondaars, beeft! Eens, midden in de
vreugde heft het berouw zijn
slangenkop op: en valt
met een ongeneeslijke beet
de boosdoener aan in het hart.
Jullie slap geschapen mensen, ... etc.


Onze ziel is gebogen
ter aarde
O wee! Dat wij zo
gezondigd hebben!


Ik wil mij van zonden
bekeren tot de heer.
U zelf wilt mij
hulp en raad
hiertoe, o God, schenken, wil
de goede kracht van uw Geest,
die nieuwe harten in ons schept,
mij uit genade verlenen.


Jeruzalem, vol moordlust,
roept krijsend:
"Zijn bloed kome over ons
en onze zonen en dochters!"
Gij overwint, Jeruzalem,
en Jezus bloedt al.
In purper is hij al het
hoongelach van het volk, daarmee
is hij zonder troost in zijn
foltering, daarmee
breekt de smaad zijn hart.
Vol liefde staat hij daar,
Vrij van verdriet en wrevel,
en draagt zijn doornenkroon.
En een brutale, verachte
moordenaarshand pakt een stok
en slaat op zijn hoofd;
en bloed loopt langs voorhoofd
en wang naar beneden.
Ziet, welke mens!
Een stem vol medelijden vanaf de
rechterstoel van de tiran zegt:
Ziet, welke mens! En Judas
hoort die niet en legt op de
bloedende, met ongehoorde
razernij de kruisbalk, waaraan
hij langzaam sterven zal.
Hij draagt hem gewillig
en valt bewusteloos neer.
Nu kan geen edel hart de
droefenis meer verbergen, de
lang ingehouden tranen vloeien.
Hij echter kijkt troostend om
en spreekt: "Gij dochters van Sion,
huil maar niet!"


Zo staat een berg van God,
de voet in donderbuien,
de top in zonnenstralen:
Zo staat de held uit Kanaän.
De dood kan haasten als een
bliksem, hij kan als holle
wateren brullen, hij kan de
aarde versplinteren:
de wijze kijkt hem vrolijk aan.
Zo staat een berg van God, ... etc.


Christus heeft ons een ideaal
nagelaten, opdat wij in zijn
voetstappen zullen treden.


Ik zal ter ere van U
alles aandurven,
op geen kruis acht geven,
op geen smaad noch kwellingen,
mij niets van vervolging,
niets van doodsangsten
iets aantrekken.


Daar staat de treurige,
voor hem noodlottige paal:
Onschuldige! Rechtvaardige!
adem toch eens die
moegekwelde ziel van u uit!
Ach wee! Niet ketenen,
niet binden,
ik zie gespitste spiezen!
Jezus reikt zijn handen aan,
die dierbare handen,
wier werk weldoen was.
Na elke slag keer op keer
doorklieft de spies
de zenuw, aderen en botten.
Hij ondergaat het geduldig,
blijft monter en hangt daar,
tot schande gedoemd, vol bloed,
in doodspijnen, op Golgotha.
Jullie mannen van Israël, 0
roep medelijden in uw harten!
Laat jullie wraak rusten!
Vergeefs! De vaderen honen hem.
Hun spot is bitter;
vol leedvermaak is hun gezicht;
en Jezus roept: Mijn Vader,
ach! vergeef het hun, zij weten
niet wat zij doen.


Vijanden, die mij bedroeven,
ziet, hoezeer mijn hart
jullie liefheeft.
jullie vergeven is mijn wraak
Hij die mij in 't onheil hoont,
hoort naar mijn ernstig gebed:
moge God jullie gelukkig maken
Zulk een deugd leert Christus u.

God, Jehova, allerheiligste!
u vergeeft de overtreder
alle schuld
God, Jehova, allerheiligste!
u schenkt de misdadiger
alle vergeving.
Zalig, wie op u gelijkt



Wie is die heilige, ons ten
voorbeeld geschonken, en bij
deze misdadigers opgehangen?
Aan zijn deugd kent U hem.
Smaad, marteling, doodsangst
vergeet hij; en denkt aan Maria,
de verlaten moeder; en deelt
aan zijn boezemvrienden
Deze laatste wil mede: O,
jongeling, dat is jouw moeder!
Deze haast zich, een leerling
van Jezus, zijn plicht te doen
en Jezus ziet het aan en werd
nog meer in vervoering gebracht,
en voelt geen wonden, omdat
hij nu een straal van troost
in die droevige uren nog aan een
berouwvolle zondaar
kan geven. Hij wendt zijn
gelaat tot aan zijn
zijde gekruisigde misdadiger,
om hem te voorspellen: Ik zeg
je: jij zult nog heden
met mij in het paradijs zijn!


Zingt de Goddelijke profeet,
die de troost van de hemel
brengt: dat de geest zich
opwaarts slingert;
stervelingen, zingt hem de dank!
U die de aarde ontvlucht;
en de wentelende sterren
onder uw voeten ziet,
geniet nu van uw deugd,
klim op de ladder der schepselen
tot aan de Serafijn!
Klim verder, ziel!
Voor God is uw gezang!
Zingt de ... etc.


Verheugt u allen, gij vromen,
want het woord van de Heer
is waarachtig.
en wat hij belooft,
dat doet hij zeker.


Hoe mooi is de nieuwe wereld,
die God voor de vromen bestemt,
geen mens kan die verdienen.
O, Jezus, Heer der heerlijkheid,
U hebt die plaats
Ook voor mij bereid,
Help mij die plaats ook te verkrijgen.
Gun mij, een zwakke mens,
een kleine blik in die heerlijkheid,
Om mij het afscheid
Gemakkelijk te maken.


Plotseling valt de
ingehouden woede van de
heldenziel woedend aan: zijn
hart heft de gespannen borst;
in iedere ader woedt een dolk.
Hij trilt over zijn hele
gekruisigde lichaam; hij voelt
de zevenvoudige doodsgruwel;
de hel ligt geheel voor hem.
Hij kan het niet meer verdragen,
de pijn, die hem
te machtig wordt; hij roept:
Mijn God, mijn God! wat
hebt U mij in de steek gelaten!"
en zie, het uur der duisternis
gaat voorbij. Nu zucht hij:
"Ik heb dorst!" Zijn volk verfrist hem
met wijn, vermengd
met gal. Nu wordt zijn
lijden niet zwaarder; nu
overwint hij luid en spreekt:
"Het is volbracht!
Ontvang, 0 Vader, mijn ziel!"
en buigt zijn hoofd tot op
zijn borst, en sterft.
Engelen dalen neer van de
sterren en klagen luid:
Hij is niet meer!
Uit de diepten der aarde weergalmt het:
hij is niet meer!
Beef, Golgotha!
Hij stierf op jouw bergtop!
0, zon, vlucht,
en verlicht deze dag niet!
Verga, land, waarop
de moordenaars verblijven!
U graven, opent u!
Vaderen, kom te voorschijn!
de aarde, die jullie bedekt,
is geheel met bloed bevlekt!
Hij is niet meer!
Zo zegt een dag tot de andere:
Hij is niet meer!
de echo der eeuwigheid klaagt:
Hij is niet meer!


Laat uw ogen wenen!
de mensenvriend
verliet zijn dierbaar leven;
zijn mond zal ons voortaan
Gods lessen niet meer geven.
Weent niet, weent niet!
de leeuw uit de stam van Juda
heeft overwonnen!
Laat uw ogen wenen!
de mensenvriend
kwijnt onder zoveel kwellingen.
Kon zijn liefdevol hart
zoveel smart verdragen?
Weent niet!
Laat uw ogen wenen!
de mensenvriend de edele,
de rechtvaardige,
wordt veracht, wordt versmaad,
sterft de slavendood.
Weent niet!

Hier liggen wij,
ontroerde zondaars
o Jezus, diep gebukt
om met tranen dit stof te bevochtigen
dat uw bloed dronk;
o Jezus, neem ons offer aan!
Vriend van God en van de
mensen, die aan zijn
eeuwige wetten het zegel van de
dood onderworpen heeft,
Aanbidding zij onze dank
voor U die zich voor allen heeft opgeofferd!

[Gerard Lange]