Francis Poulenc - Sept chansons IV


Tous les droits

Simule
L'ombre fleurie des fleurs
Suspendues au printemps,
Le jour le plus court de l'année
Et la nuit esquimau.
L'agonie des visionnaires de l'automne,
L'odeur des roses,
La savante brûlure de l'ortie.
Étends des linges transparents,
Dans la clairière de tes yeux.
Montre les ravages du feu,
Ses oeuvres d 'inspiré,
Et le paradis de sa cendre,
Le phénomène abstrait,
Luttant avec les aiguilles de la pendule.
Montre les blessures de la vérité,
Montre les serments qui ne plient pas,
Montre toi.
Tu peux sortir en robe de cristal,
Ta beauté continue.
Tes yeux versent des larmes,
Des caresses, des sourires.
Tes yeux sont sans secret,
Sans limites.
Simule l'ombre fleurie des fleurs
Suspendues au printemps.

[Paul Éluard]


Alle rechten

Verbeeld
De kleurige schaduw der bloemen
Aan de lente opgehangen
De kortste dag van het jaar
En de eskimo-nacht
De doodsstrijd van de zieners van de herfst
De geur van rozen,
Het wilde branden van de netel.
Spreid doorzichtig linnen
In de schittering van je ogen.
Toon de schade die het vuur aanricht,
De werken van zijn inspiratie
En het paradijs van zijn as
Het onbelichaamde verschijnsel
Dat met de wijzers van de klok strijdt.
Toon de kwetsuren van de waarheid
Toon de preken die niet buigen
Toon je.
Al ga je in kristal gekleed,
Je schoonheid blijft.
Jouw ogen plengen tranen,
Liefkozingen, 'n glimlach.
Jouw ogen zijn zonder geheimen,
Zonder grenzen.
Verbeeld de schaduw der bloemen
Opgehangen aan de lente.

[Rein de Vries]